Een van de meest opvallende dingen, die de pinkstergasten op het eiland zien, is de Kallemooimast. Met het Klosemfeest met St. Nicolaas is dit een heel oud gebruik. De 18 meter lange mast met steng wordt van oudsher opgezet tussen de herberg (Hotel v.d. Werff, red.) en de kerk. Bovenin wordt een groene tak, meestal een berkentak, vastgebonden. Daaronder wappert een rood-wit-blauwe vlag met in de witte baan het woord: Kallemooi.
Naar de betekenis van dit woord is al heel wat gegist. Een van de meest aannemelijke verklaringen zegt dat kalle komt van oud-Noors waar “kallen” roepen betekent. “Mooi” zou afkomstig zijn van mei, dus zou het feest een meifeest zijn waar ook de groene tak op duidt.
Een andere verklaring zegt dat kalle komt van gallus = haan uit het oud Germaans. Onder de vlag bevindt zich in een mand, voorzien van water en brood een gestolen haan. Hoewel in het verleden wel eens volstaan werd met een die geschonken werd door de kastelein, is het toch verklaarbaar dat stelen teruggaat naar een oud Germaans gebruik, waar het stelen een magische kracht bezat. De haan zelf was het symbool van vruchtbaarheid.
Een andere verklaring zegt dat de haan herinnert aan de Noormannen waaraan de haan het symbool van waakzaamheid heeft gegeven, waarschijnlijk is het feest ouder dan de Noormannen tijd.
Ter hoogte van de mand met de haan bevindt zich een ra met op het einde twee lege kruiken, die de feest vreugde weergeven. Misschien zijn deze kruiken ooit gevuld gehesen als feestoffer aan de goden.

Op zaterdagavond voor Pinksteren wordt de mast om 12 uur opgehesen. In de loop van de avond heeft “iemand” voor een haan gezorgd. In vroegere tijden ging het feest gepaard met een driedaagse kermis. Nadat op Pinksterdrie (dinsdag) voor de eilander kinderen spelen zijn gehouden, wordt ‘s avonds na het Pinksterrijden de mast weer neergehaald. De haan wordt weer terugbezorgd, mast en tuig weer opgeborgen.
Het Pinksterrijden vindt plaats op boerenwagens met paarden ervoor. Ook dit gebruik is terug te voeren tot vroegere tijden toen men in het voorjaar in een zogenaamde “ommegang” vruchtbaarheid over het gewas ging afsmeken.

Misschien spreken de gebruikte symbolen ons niet meer zo erg aan als vroeger het geval was. Vandaar dat op andere plaatsen, zoals in Zoutkamp, Peasens en het Waddeneiland Borkum, de Pinksterfeesten vrijwel verdwenen zijn. Soortgelijke feesten komen nog voor in Zweden (midzomerfeesten) en zelfs in Rusland. In al deze gevallen is er sprake van een mast of meiboom en een haan. Hoewel allerlei bijkomende facetten, zoals de kermis, het aanschaffen van nieuwe kleren, het opschilderen van huizen en boeren gerei, verdwenen zijn, lijkt mij dat er nog genoeg is overgebleven om vast te houden. Want hoewel wij in onze dagen niet meer met hart en ziel afhankelijk zijn van de ons omringende natuur, blijft er genoeg reden om ieder voorjaar blij te zijn met de nieuwe lente en dat mogen we best belichaamd zien in het Pinksterfeest en zijn Kallemooi.

(uit: De Schierse Zomerkrant uit 1982 – nr. 1. Geschreven door H.Koning.)